Z genealogii oralności, cz II

Nie zacytuję dokładnie myśli Dyoniza, od której chciałbym rozpocząć dzisiejszą refleksję, gdyż nie mam w tej chwili przy sobie egzemplarza Wędrowca i jego cienia - mam nadzieję, że nie wynędznieje ona zanadto w mym ułomnym przypomnieniu:

Dowcip jest zawsze epigramatem na cześć śmierci jakiegoś uczucia.

Sądzę, że nie chodzi tu o jakąś prymitywną rozśmieszywajkę z gatunku "Polak, Rusek i Niemiec...", albo taką czy inną knajacką historyjkę o żonie łajdaczącej się tuż pod czujnym okiem męża impotenta, ale raczej o ukuty na potrzeby chwili, celny antafagmacik. Bowiem cóż nas bawi w antafagmatach? Paradoks, ironia, sarkazm... - w zasadzie wszystko jedno. Ważniejsze aby całość była lekka, zgrabna i celna, a nie rozlazła, napuszona i ciężka - ekspresja ironii u co poniektórych bardziej niż do epigramatu, podobna jest do pierdnięcia na pogrzebie.