Niżej sklecona na prędce, choć nie bez pewnego zaangażowania wariacja tłuszczowa zainspirowana miksturą Micińskiego i Lovecrafta oraz reklamą Delmy:
***
Homo homini pinguis est - taka właśnie pseudosentencja łacińska przyszła mi do głowy, gdy rozmyślałem na temat targających mną toposów smalcokartofla, tłuszczopierdziocha czy ostatnio Tłuszczochłona. Nie miałem ostatnimi czasy okazji wyartykułować tu miotającej mną żółci i zapewne dlatego twory tłuszczogenetyczne zajęły tak silną pozycję w mym systemie pojęciowym.
Ale do rzeczy, czyli do tłuszczogenezy. Chciałoby się wręcz zacząć od pretensjonalnej trawestacji: "Na początku był tłuszcz!", jednak byłoby to jedynie spowitym tłustym, ociekającym cuchnącym smalcem wygodnictwem rodem spod budy z frytkami. Niechaj więc oleiste mazie spowijające ludzkość zjeżdżają na swoje miejsce, przynajmniej na ten moment.
Przechadzałem się kiedyś po obrzydliwym, monumentalnym wnętrzu hipermarketu, gdy nieopodal półek z masłem i żółtymi serami ujrzałem abominacyjnego stwora płci żeńskiej, który nasunął mi swą lepką i oślizłą obecnością ideę Tłuszczochłona. Tłuszczochłon jawi mi się jako odwieczne bóstwo, skrywające się przed nic nie podejrzewającymi masami istot dumnie mieniących się ludźmi i cierpliwie oczekujące nadejścia odpowiedniej pory, aby oblać ich bezwzględnie i ostatecznie swoją istotą.
Zawieszona przed moimi oczyma paskudna tłusta morda wylewająca się z obrzydliwego bezkształtnego wora teraźniejszego smalcu i przyszłych odchodów musiała stanowić jakąś instancjację, inkarnację tego bóstwa. Tłuszczochłon wybrał jej plugawe kształty na swoje wcielenie, a pałętająca się przy niej blada, wychudzona mizerota była zapewne jakimś tłuszczo-niewolnikiem, bezwolną przyssawką do pizdy oraz półki z masłem i serami wyciągającą z niej cały niewinny tłuszcz i poprzez kooperację na zasadzie tłuszczoosmozy z Tłuszczochłonem przemieniająca je w Tłuszcz Zła.
Tłuszcz Zła sprawia, że ludzie się nienawidzą. Tłuszcz zła jest odpowiedzialny za to, że człowiek człowiekowi tłuszczem - homo homini pinguis est...
Ale do rzeczy, czyli do tłuszczogenezy. Chciałoby się wręcz zacząć od pretensjonalnej trawestacji: "Na początku był tłuszcz!", jednak byłoby to jedynie spowitym tłustym, ociekającym cuchnącym smalcem wygodnictwem rodem spod budy z frytkami. Niechaj więc oleiste mazie spowijające ludzkość zjeżdżają na swoje miejsce, przynajmniej na ten moment.
Przechadzałem się kiedyś po obrzydliwym, monumentalnym wnętrzu hipermarketu, gdy nieopodal półek z masłem i żółtymi serami ujrzałem abominacyjnego stwora płci żeńskiej, który nasunął mi swą lepką i oślizłą obecnością ideę Tłuszczochłona. Tłuszczochłon jawi mi się jako odwieczne bóstwo, skrywające się przed nic nie podejrzewającymi masami istot dumnie mieniących się ludźmi i cierpliwie oczekujące nadejścia odpowiedniej pory, aby oblać ich bezwzględnie i ostatecznie swoją istotą.
Zawieszona przed moimi oczyma paskudna tłusta morda wylewająca się z obrzydliwego bezkształtnego wora teraźniejszego smalcu i przyszłych odchodów musiała stanowić jakąś instancjację, inkarnację tego bóstwa. Tłuszczochłon wybrał jej plugawe kształty na swoje wcielenie, a pałętająca się przy niej blada, wychudzona mizerota była zapewne jakimś tłuszczo-niewolnikiem, bezwolną przyssawką do pizdy oraz półki z masłem i serami wyciągającą z niej cały niewinny tłuszcz i poprzez kooperację na zasadzie tłuszczoosmozy z Tłuszczochłonem przemieniająca je w Tłuszcz Zła.
Tłuszcz Zła sprawia, że ludzie się nienawidzą. Tłuszcz zła jest odpowiedzialny za to, że człowiek człowiekowi tłuszczem - homo homini pinguis est...
1 comments:
Wszyscy czekamy na kolejne miniatury Dyonizosa. Ta była wyborna! - spotkał się w niej smalcokartofel, z obecnym w tle motywem pierdziucha Delmy i lepkimi palcami eunucha.
Prześlij komentarz