Inicjacja prozelitów w miejsce fabrykacji

Czyli wskazówki nieodzowne dla wprowadzenia nowych pracowników w życie zakładu:

***

Po wstępnej introdukcji prozelitów, zakładając że żadna subliminalna impertynencja nie zniweczyła prolegomenalnej ingracjacji, należy przystąpić do ociceronowania miejsca ichniej praktyki, a własnej synekury.

W pierwszej kolejności, trzeba bez zbędnego celebrowania wyeksponować usytuowanie strefy defekacji, gdyż możliwym jest, iż obligatoryjna dla dalszych prezentacji jest jej utylizacja. Po skonstatowaniu, że strefa defekacji jest kwestią ogólnej erudycji i przedstawieniu neofitom utensyliów dezynfekcji, można przejść do aneksu kuchennego, w którym dokonujemy konsolidacji, rzecz jasna po ablucji jeśli uprzednio nastąpiła defekacja. Warto dodać, że w tej samej lokalizacji następuje transgresja - rozumie się samo przez się, że dopiero po ekstrapolacji w ramach alienacji poprzedzonej introdukcją.

Należy poinstruować, że przy incydencji deficytu artykułów kardynalnych, następuje ekskursja celem ich syntetycznej proliferacji. Rewindykacja taksy za rzeczoną proliferację, o ile tylko podlega ona refundacji, następuje po okazaniu naszemu pryncypałowi corpus delicti transakcji celem jej konfirmacji.

Prozelitów trzeba bezwzględnie przestrzec, że instytucjonalizacja tradycji kontrybucji do wspólnej konsumpcji z myślą o późniejszej rewindykacji, może prowadzić do temporalnej pauperyzacji z powodu częstej absencji gestora.

Koktail u Herezjarchy

Poniżej dość śmiała forma prozatorska, tworzona na poły w transie. Dlatego czytelnicy o wrażliwych żołądkach proszeni są o naszykowanie wiadra.

***

Alojzy z pewną nieśmiałością musnął przycisk dzwonka do lewych drzwi na trzecim piętrze. Od samego rana był podniecony myślą o tej chwili - za moment zobaczy Herezjarchę, być może będzie miał sposobność uścisnąć jego dłoń. Za chwilę on, student Alojzy, redaktor pisma studenckiego, członek Studenckiego Koła Naukowego Koinonomistów - myślał Alojzy chełpliwie przypominając wszystkie pełnione przez siebie funkcje - dozna zaszczytu audiencji u Herezjarchy i być może nawiąże z nim familiarny stosunek! Tutaj! W prywatnej rezydencji Herezjarchy!

- Witam pana, zapraszam do środka - Alojzy ocknął się z kataleptycznego otępienia znajdując swoją miękką, spoconą dłoń w krzepkim uścisku Herezjarchy. Szczupły mężczyzna o bardzo wysokim czole i pociągłej twarzy uważnie zmierzył Alojzego wzrokiem, choć znał go z ciągnących się ponad miarę rozmów po wykładach, którymi raczyły go stadka rozhisteryzowanych płciowo dziewoj i lepkich, mimozowatych młodziaków. - Proszę, proszę usiąść przy stole w pokoju. Ja za moment przyjdę - rzekł do Alojzego miękkim, głębokim głosem Herezjarcha, nieco zażenowany brakiem spodni, których nie zdążył przyodziać przed otwarciem drzwi.

Alojzy skwapliwie notował nie tylko wspomnienia i refleksje , ale także wszystkie przyjacielskie żarty Herezjarchy, ciesząc się w duchu, że wspólnie się śmieją. On i Mistrz. Herezjarcha mówił w sposób miły, traktując Alojzego jak przyjaciela. Gdy dystans mistrza i ucznia skrócił się na tyle, że Herezjarcha poklepał po którejś zabawnej uwadze Alojzego po plecach, ten z wrażenia ejakulował w nogawkę.

Herezjarcha kontynuował, mówił z coraz większym zaangażowaniem. W końcu również ejakulował, z tym, że zupełnie otwarcie w kierunku gościa. Ten zachłysnął się ejakulatem i łapczywie spił go w fibionitycznym akcie. Widząca to małżonka natychmiast oblała męża i gościa fontanną krwi mentstruacyjnej i cisnęła w ich kierunku poronionym płodem, który obaj chciwie pożarli zaśmiewając się na myśl o kaprofilnej kulminacji. Spod stołu wypełzła gromadka karłów pocierających rytmicznie genitalia dwugłowego psa. Zwisająca z żyrandola papuga uroczystym tonem zaskrzeczała "Jedzcie to i pijcie na moją pamiątkę", a przez niezamknięte drzwi wejściowe wtargnął dynamicznie sąsiad z naprzeciwka rzucając w górę cztery reklamówki z rzygowinami i mielonym mięsem wykrzykując "przyniosłem garmaż mielony z biedronki!". Herezjarcha radośnie oznajmił "Koktail dla wszystkich!", na co małżonka wypięła się stosownym otworem do góry i rozbryzgała na cały pokój zawartość jelit. Włączył się telewizor, rozbłyskując na czerwono napisem "TRANSGRESJA" i natychmiast wybuchł. Alojzy ponownie spuścił się w nogawkę, a Herezjarcha obrócił wszystko w żart za pomocą gromkiego pierdnięcia. Tego wywiadu Alojzy nie zapomni nigdy!

Homo homini pinguis est (człowiek człowiekowi tłuszczem)

Niżej sklecona na prędce, choć nie bez pewnego zaangażowania wariacja tłuszczowa zainspirowana miksturą Micińskiego i Lovecrafta oraz reklamą Delmy:

***

Homo homini pinguis est - taka właśnie pseudosentencja łacińska przyszła mi do głowy, gdy rozmyślałem na temat targających mną toposów smalcokartofla, tłuszczopierdziocha czy ostatnio Tłuszczochłona. Nie miałem ostatnimi czasy okazji wyartykułować tu miotającej mną żółci i zapewne dlatego twory tłuszczogenetyczne zajęły tak silną pozycję w mym systemie pojęciowym.

Ale do rzeczy, czyli do tłuszczogenezy. Chciałoby się wręcz zacząć od pretensjonalnej trawestacji: "Na początku był tłuszcz!", jednak byłoby to jedynie spowitym tłustym, ociekającym cuchnącym smalcem wygodnictwem rodem spod budy z frytkami. Niechaj więc oleiste mazie spowijające ludzkość zjeżdżają na swoje miejsce, przynajmniej na ten moment.

Przechadzałem się kiedyś po obrzydliwym, monumentalnym wnętrzu hipermarketu, gdy nieopodal półek z masłem i żółtymi serami ujrzałem abominacyjnego stwora płci żeńskiej, który nasunął mi swą lepką i oślizłą obecnością ideę Tłuszczochłona. Tłuszczochłon jawi mi się jako odwieczne bóstwo, skrywające się przed nic nie podejrzewającymi masami istot dumnie mieniących się ludźmi i cierpliwie oczekujące nadejścia odpowiedniej pory, aby oblać ich bezwzględnie i ostatecznie swoją istotą.

Zawieszona przed moimi oczyma paskudna tłusta morda wylewająca się z obrzydliwego bezkształtnego wora teraźniejszego smalcu i przyszłych odchodów musiała stanowić jakąś instancjację, inkarnację tego bóstwa. Tłuszczochłon wybrał jej plugawe kształty na swoje wcielenie, a pałętająca się przy niej blada, wychudzona mizerota była zapewne jakimś tłuszczo-niewolnikiem, bezwolną przyssawką do pizdy oraz półki z masłem i serami wyciągającą z niej cały niewinny tłuszcz i poprzez kooperację na zasadzie tłuszczoosmozy z Tłuszczochłonem przemieniająca je w Tłuszcz Zła.

Tłuszcz Zła sprawia, że ludzie się nienawidzą. Tłuszcz zła jest odpowiedzialny za to, że człowiek człowiekowi tłuszczem - homo homini pinguis est...